lumieira

2008-11-24T20:18:00.000Z

lei?

2008-06-14T08:05:00.004Z

2008-05-14T10:50:00.003Z

Hexemonía

2008-04-16T10:46:00.001Z

Que se poida aprender en galego na escola –como que se deixe de axudar na casa cos labores domésticos– é unha cuestión de igualdade: que se empecen a asumir responsabilidades e se comparta o poder.

Mentres se suxire, séguese mantendo o mesmo desequilibrio. Ao que ostenta o poder, tanto lle ten “cedelo”:
–Deixa –que riquiño son– vouche axudar un pouco…
–Ai, que bonito o galego, non me importa que os meus fillos o aprendan igual que aprenden francés.

Pero cando se cuestiona o seu poder e se reclama o dereito á verdadeira igualdade:

–Os teus fillos teñen dereito a ser competentes en galego igual ca en castelán (como mínimo).
–Limpar a casa é tan responsabilidade túa como miña…

Daquela defenden a liberdade de manteren os seus privilexios baseados na desigualdade, defenden o seu status para agochar a súa falta de autonomía e mais a súa incompetencia, porque se houbese verdadeira liberdade (a que resulta da diferenza en pé de igualdade) sairían perdendo.

achtung, olho!

2008-01-29T09:25:00.000Z

Tras a primeira reunión cara a un foro social galego,
unha chamada de atención imprescindible.

2007-12-20T18:19:00.000Z

unha almofada de margaritas
deste ventiño que eu son

2007-12-17T18:00:00.000Z

O ascensor
bate co bafo do mar

un sofá vermello
(o alento)

e colle o mundo enteiro
entre estas paredes invisibles.

2007-09-25T14:02:00.000Z

unha estraña forma de vida a dar patadas nas xanelas,
rodando nos quilómetros
batendo nos seres queridos,
desencadeando o destino
estraña

e dura a maneira de entrar nun camarote,
no tempo
nun carreiro a pasearmos xuntos
dura

e os beizos máis suaves da vida,
vinte e oito anos de espera para bicalos
sorrindo e agardando que se agachasen a bicar unha segunda vez
os beizos máis suaves

e un cuartiño escuro ao outro lado da nación,
atopáchesme ás carreiras
esquecendo a estrañeza e a dureza e a suavidade do bico
no cuarto escuro

unha estraña forma de vida a patexar nas xanelas,
rodando nos quilómetros
batendo nos seres queridos,
estourando o destino
estraña

[para o equilibrista do futuro,
dende este lado do cuarto de noso,
...
man en min, en ti, e o terceiro pilar unindo]

trad. adaptada da letra sentida by Will Odlham

caótica habitada

2007-08-29T13:08:00.000Z

ao outro lado da porta, estiveramos sempre.

coa luz.

CIDADES

2007-05-21T16:01:00.000Z

In girum imus nocte et consumimur ignI

Ás íntimas cidades só se chega

por pasiva, veñen elas a ti

cando non as procuras, aparecen

como revelación fugaz, asoman

a súa burla altiva fitando de esguello

o teu xordo trafego.

Non veñen

precedidas de sinais, non piden

outro salvoconducto

ca uns ollos ben abertos

de animal sobresaltado.

E non tes de ir moi lonxe pra saberes

que a viaxe se mide en comparanzas

co punto de partida,

que só sendo de onde es

podes ser noutros sitios.

E que ó final unicamente amas

unha cidade cando alguén hai nela

que tamén te ama a ti e que pronuncia

o teu nome estranxeiro

como ninguén o pronunciou xamais, tal se fose

a palabra secreta que cifra o teu destino.

(De Libra, de Gonzalo Navaza,

para o anxo da casa Babilonia, el, que sabe)

cuestións de números

2007-03-21T17:51:00.000Z

Soa perigoso encaixar as sombras de nós nas siluetas das pezas que faltan en cada un dos compartimentos...

Explícome: un taboleiro, unha caixa, como a dunha imprenta, unha caixa de ferramentas compartimentada con nove ocos distintos. E só cabemos nun. Esa podería ser, máis ou menos, unha das lecturas deste test eneagramático:

http://www.personarte.com/test.htm

Claro que non a única.

Eu estaría no oco do 7.

Vós?

2007-02-21T20:41:00.000Z

2007

2007-01-03T12:22:00.000Z

O comezo do 2006 fora un raíño de lúa de infinitas posibilidades, (XAneira).

Desta vez, mellor mantida,
fíxose abalante

e agora.

2006-12-15T20:09:00.000Z

saturnoite

2006-12-10T03:20:00.000Z

(¿A subversión é tecer o fío musical con acordes de insubmisión laboral e nostalxia ghevacha, pronunciar as palabras entre murmurios e incitacións macarras, converter o hortera en bachata, baqueta loop, coro afinado porque algunha ha de acertar, líder indiscutible dando o la, cha cha cha miudiño da morena, ei, poesía, iso é, hei, hei, grazas, José Manuel, estou sen palabras para tanto yeh yeah,..)

fraguando amarelo futuro

demos cun verde que quen o fumara...

grazas, grazas

sen palabras.

Da Cronopia de vida surreal

2006-11-27T19:39:00.000Z

You Are Welcome To Elsinore

Entre nós e as palavras há metal fundente
entre nós e as palavras há hélices que andam

e podem dar-nos morte violar-nos tirar
do mais fundo de nós o mais útil segredo
entre nós e as palavras há perfis ardentes
espaços cheios de gente de costas
altas flores venenosas portas por abrir
e escadas e ponteiros e crianças sentadas
à espera do seu tempo e do seu precipício

Ao longo da muralha que habitamos
há palavras de vida há palavras de morte
há palavras imensas, que esperam por nós

e outras, frágeis, que deixaram de esperar
há palavras acesas como barcos
e há palavras homens, palavras que guardam
o seu segredo e a sua posição

Entre nós e as palavras, surdamente,
as mãos e as paredes de Elsenor

E há palavras noturnas palavras gemidos
palavras que nos sobem ilegíveis à boca
palavras diamantes palavras nunca escritas
palavras impossíveis de escrever
por não termos conosco cordas de violinos
nem todo o sangue do mundo nem todo o
amplexo do are os braços dos amantes escrevem muito alto
muito além do azul onde oxidados morrem
palavras maternais só sombra só soluço
só espasmo só amor só solidão desfeita

Entre nós e as palavras, os emparedados
e entre nós e as palavras, o nosso dever falar

Mário Cesariny (9.8.1923-26.11.06)
hoxe aínda máis,

(obrigada, muller máis lista que a ficción)

Procurando a liberdade

2006-11-26T21:21:00.000Z

Pódese comunicar cando a política (a visión da polis da vida) dáche unha nova perspectiva? Pódese ser coherente, e ser, e comunicarse con xente con outros lentes? Pódese ser?

Pódese non caer coma folla voandeira ao zunido da estación?

P.S. Teño o meu lado unha moediña que quere ser construción de futuro, e mesmo ao decatarse do inocente da súa volta, desexa tirarse ao chou...

2006-11-26T21:13:00.000Z

CARA

Fíos violetas,
lume invisible,
perspectiva exterior

VOLTA

Tanta comunicación co mundo, monopensamentado, tantas conexións mantendo os cabos inamovibles, sen horas soltas nas que evaporar ideas, cada un no seu carreiriño e onde está a clareeira na que repousar...

RELANZO

Tardomingo

2006-11-26T18:30:00.000Z

Houbo ás que a levaron tan alto que non sabía o planeta en que estaba.

Logo descrubriu as órbitas perigosas, a atracción do labirinto.
Os espellos cóncavos, longos, deformes.

Soñar daba tanto pracer que a vida non chegaba.

Porén, non podía deixar de soñar con que acordar era Ítaca

Volver ao voo, maré enchente, alimento do instante devecido
sería a pílula desexada, a aperta no ar que flúe libre.

homenaxe

2006-11-12T01:30:00.000Z

líder na sombra, infixo galego de danza, polémico churrusquiño, chamana teatreira, expedicionario trompeteiro

dime o M Chao que lle diga a Noia que nos ampare co anís das mellores rosquillas que van acabar co cristaleiro dese lugar con áticos refeitirmos para próximas soirées, beban, plis, e acompáñennos ao ritmo que quixeren.

prazer...

Reflexión de lúa nova trala Alface

2006-10-30T13:09:00.000Z

O que acontece se eu che conto, *, que o tempo comezou a correr
cara a abril, coñeces a sensación?, e ao acougar a cabeza xira cara adentro
todo corazón a petar no nobelo enésimo que nunca houbo.

abro a porta e a curuxa di que si, que se transforma en dispositivo de conexión instantánea,
e o verso fai clic, enche o meu porto e case acepto reemplazar a memoria toda.

Un mar, unha casa encantada, un lugar desaburguesado que insufla ar sobre os corpos sen afundilos no espazo.

unha vista aberta e salgada, ao vento que faz do mundo todo un arquipélago.

Pouso a man sobre o tempo.

(invento...

soño esta illa, belísconos, espéllome. a vida é tamén... soño.

Salvador

2006-09-29T08:31:00.000Z

Onte tivo que vir unha realidade
pasada
sacudirme
para abrir os ollos ante o presente: este mundo

inzado de inxustiza
e vendas en forma de pantallas de plasma.

Mais esta enorme emisora de luz no medio da escuridade non se alimentaba de plasmas alleos, alienándoos ao redor da grande ditadura da desigualdade. Non, en vez de o roubar, repartíao, mergullábate na vida, derribando as barreiras que nos volveran impermeables.

Sei que falar de inxustiza, de alienación, hoxe en día semella anacrónico..! Por iso me dá medo. Por iso me parece tan pertinente e recomendable a película sobre Puig Antich, grazas.

gordon

2006-09-21T16:48:00.000Z

Au jour de la lune-fontaine

je te pense

comme du vin avec de la viande. rouge
comme la distance qui n'éxiste pas

comme ça je sens à toi, c'est où l'ouragan?

Cuarto

2006-08-21T14:56:00.000Z

E o mundo?

Que se fai c/no mundo? Como mudar a realidade?

En que punto do ciclo

2006-08-21T14:33:00.000Z

Preguntarse sobre todo.

Eu pregúntome. Tantos porques gastados que xa nen paga a pena dicilos? Chamalos?

Quero abrir unha xanela. A das pestanas prendidas ao ar. A do momento.

tempo, tempo, tempo...

Non hai peneira con este texto, amnistiado queda e doume o dereito á preguiza de non cuestionalo máis, ou mesmo así, liberalo ás redes.

Gustaríame que unha delas, chea de caloriña, chegase até Finisterrae, onde un rapaz con quen me gustaría bailar aprendeume a sentir brillos no mundo (e nen el o sabe). Vai para o mourave, unha aperta de telepatía sen rumbo.

2006-07-07T18:07:00.000Z

o sol...

amallós fóra

2006-07-06T17:21:00.000Z

ver o futuro amalloado e non saber que nó resolver...

deixar os nós contra a pel, coma masaxes.

así, soltos, xogando a enlearse...

dándose calor

entrecruzarse coma paseos de madeira, colgantes de non se sabe onde

cara non sabemos que

Poema post-romaría

2006-07-02T20:26:00.000Z

Esvaran as coordenadas
cando a busca é unha necesidade de produción.

as persoas e os números deixan o acto sen flexión

(non hai verbalización que terme desta alma esmendrellada coma cando onte desaparecera Bob).

A precisión do ter que levar algo a porto con cargamento valioso, senlleiro e sen igual.

neste contexto todo é equivalente e as teorías ensombrécense unhas as outras no medio dunha fotografía da noite sen trípode (amor, liberdade, integridade).

Así é como marchan as estrelas dos meus ollos.

E a saudade pérdese nun relativismo insoportable.

Janis, a dona sen Señor, acompaña.

E os alicerces do querer confúndese coas expectativas do noso tempo.

Liberdade arelada sen contrapesos.

Chuvia que chega, neste instante, literalmente non-sentimental da natureza.

–De repente todo tiña tantos significados que era imposible falar.

Comunicarse era o meu soño.

Espertar o desexo temido.

A onda unha idea. E esta little piece of my heart, un desexo de parte do todo que descoñezo.

(Á Pepita Grilla da autenticidade, María L. S., por ser)

O que nos... -/+ ?

2006-06-05T08:40:00.000Z

Lo de menos son todos los secretos

que intuyo, huelo, toco y siempre te respeto.

Lo de menos es que jamás me sobres,

que tu amor me enriquezca

haciéndome más pobre.

Lo de menos es que tus sentimientos

no marchen en horario con mi renacimiento.

Lo de menos es larga soledad,

lo de menos es cuánto corazón.

Lo que menos importa es mi razón

lo de menos incluso es tu jamás,

mientras cante mi amor

intentando atrapar

las palabras que digan lo de más.

Amoroso, de forma que no mancha,

en verso y melodía recurro a la revancha.

Mi despecho de besará la vida

allá donde más sola o donde más querida.

Dondequiera que saltes o que gires

habrá un segundo mío para que lo suspires.

Es la prenda de larga soledad,

es la prenda de cuánto corazón.

Pajarillo, delfín de mis dos rosas,

espántame los golpes y no la mariposa.

Ejercita tu danza en mi cintura,

aroma incomparable, oh pan de mi locura.

Con tu cuerpo vestido de mis manos

haré una nueva infancia, al borde del océano.

Desde el mar te lo cuento en soledad,

desde el mar te lo lanza un corazón.

Silvio Rodíguez. "Descartes".

(A vós: a cunca na que cabe o sol
e o neno gigante do labiritino)

martes, ...

2006-05-09T19:52:00.000Z

Tras unha tarde resacosa pola hiperactividade mediterránea da fin de semana déixome, sen querer, levar polas ondas do mal e convértome no Frankestein do Carbonell ollando a pantalla coma se me chamase Dimitris ou Homer ou algún outro nome de varón perdido en Odiseas vividas por outros. Imaxino os chupóns dos parafusos a ambos lados do pescozo e pregúntome se me axudarán a chegar á lúa agora que me crece tanto, abalante máxima, toleando as ondas cara á enchente.

A xanela debería estar aberta, para que entrase o mar. Un momento. Agora si, ágora, aire, brisa. Cando se poidan anexar cheiros, mandareivos un anaquiño deste perfume ou un vínculo que nos teletransporte... de que sirve a tele, o porto, e o tránsito, se a simultaneidade é unha topía de peaxe inabranxible...?

Cando quero estar en todos os sitios a un tempo
é porque ti non estás.

Pero ti penso.

Om

2006-04-09T18:18:00.000Z

Hoxe comencei a facer outras cousas, alén da profesión e a devoción. Simplemente ser.

Que bom!

Beijinhos

Chewing time

2006-02-06T17:04:00.000Z

Os días esténdense coma un chicle máxico que non perde o sabor...

(Ollo para atrás e hai só uns poucos que me pediras para bailar.)

Autocomunicándome

2006-02-01T12:54:00.000Z

Hoxe estou mareada e famenta e xa decidín (por agora) que este blog será un diario, máis que unha crónica para lectoras e lectoros, agás para ti, que xa me les ás veces sen que cumpra falarche.
Este diario secreto e íntimo parece saír só cando hai un oco revolto dentro deste corpiño, ou hai unha febre, ou unha necesidade dalgunha cousa coa que non dou e saio á súa procura xogando cos códigos das letreiras e cunha bebedeira mimosa que me acariña, desconcertante.
Se cadra axúdame a modular os ritmos. Porque claro, vostedes, vós, vosoutros que me ledes (aínda que eu prohibinme imaxinarvos, coa excepción made in China da que non vos falarei, agora) non sabedes que hai uns ritmos extremos que me acompañan toleando o compás ou a máquina detectora de vento (esa que se move súbitamente coma se lle dese por aparecer a Urano e radicalizar os nosos movementos, que soñabamos suaves e lixeiros). Volvo ao conto. E marcho (estratexia mentireira para tirar da vontade). Reflexionaba egocentricamente neste espazo-diván que se contornease os picos da velocidade do carozo novo (ese que é fume de leña verde) e os pintase saborosos coma a ameixa madura... [Desculpen que me perda, resúmollelo e marcho, esta vez si: "busco a Jacks" onde Jacks=sentidiño acougado e Eu=o que soñaría].

Onde estás, peneiriña?

Blogarmos

2006-01-08T23:06:00.000Z

É como se existísimos, como se voluntariamente nos alienáramos e aliñáramos, en trazo discontinuo e con ourego, nesta autovía controlada vía satélite (que nos promove aos adiantamentos, e posmodúlanos inxenuamente sen peneira xeográfica (coma capitáns de mil interprais que nos teletransportan aos peiraos dos primeiros mundos entre os que tan ben nos comunicamos, nós desta guedella xigante e poderosa, nosoutros subitamente, milagrosamente humanos.

Dixen

2006-01-08T22:54:00.000Z

Abro esta xanela deitando pensamentos pasados, cando escribía colantes "lanzados ao sal para distinguir as feridas" (pensaba), "antes de caer na existencialidade do estático... sen sublimar... sen batería...", reviravoltas que axiña apagaremos.
Ou máis ben deixaremos atrás. Marco un espazo, entre a febre (real) que me inunda coma pulo para escapar da lareira e a realidade que se poida apalpar dende este novo mundo inmaterial coma un clip que nunca prendeu alén do chan.

Daquela, sen lúas

2006-01-08T22:35:00.000Z

Inmobilismos

O baleiro anda a chatear co portátil,

imposíbel de botar
fóra
o remuíño agóchase acompasando

a rede na que caio, repetidamente

arañeirada

de mel.

ióguica

2006-01-08T22:23:00.000Z

chámanos o centro de hai milenios coma o sol ou unha carta escrita con desexo

2006-01-08T22:11:00.000Z

De limiar,
unha labarada obrigada libremente.